Rezerwat Skały w Krynkach powstał na mocy Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 lipca 1997 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1997 r. Nr 56 poz. 546). Obecnie obowiązującą podstawą prawną jego istnienia jest Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z dnia 20 września 2017 r. w sprawie rezerwatu przyrody Skały w Krynkach (Dz. Urz. Woj. Święt. z 2017 r. poz. 2897).
W PUL przyjęto nieco inną niż w tym Zarządzeniu powierzchnię i granicę rezerwatu ze względu na konieczność opracia się na danych państwowej ewidencji gruntów i budynków. Rezerwat jest udostępniony dla potrzeb turystyki i rekreacji, a zakres tego udstępnienia określają Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z dnia 21 grudnia 2018 r.: Nr 15/2018
w sprawie wyznaczenia miejsc wspinaczki oraz Nr 22/2018 w sprawie wyznaczenia szlaku ruchu pieszego.

Rezerwat nie posiada obowiązującego planu ochrony, posiada jednak ustanowione Zarządze-niem Nr 16/2023 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z dnia 23 sierpnia 2023 r. zadania ochronne na okres 5 lat (do czasu ukazania się nowego planu ochrony). Przewidziane
w nich zadania z zakresu czynnej ochrony ekosystemów zostały zawarte w niniejszym PUL w ta-beli 118 oraz tabeli 218, znajdującej się w Załącznikach. Zabiegi te sprowadzają się do utrzymania czystości i bezpieczeństwa oraz ograniczenia zasłaniania skałek przez rozrastającą się roślinność.

Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie naturalnych skał zbudowanych z piaskowców dolnotriasowych. Rezerwat Skały w Krynkach obejmuje niemal cały oddział leśny nr 270, stano-wiąc fragment południowo-wschodniego zbocza doliny rzeki Kamiennej, Ochronie podlega tu ponad 100 różnorodnych form skałkowych zbudowanych z piaskowców zlepieńcowych. Głazy te powstały z osadów podwodnych (najprawdopodobniej na dnie rzeki) w okresie dolnego triasu,
tj. ok. 250 mln lat temu. Odznaczają się one wyjątkowo dużą różnorodnością form – są to m. in. progi, urwiska, gzymsy, kazalnice, czy też grzyby skalne. Największe mają do 7 m wysokości
i 30 m długości. Ściany skałkowe posiadają niekiedy szczególnie ciekawą strukturę typu plastra miodu, złożoną z kilkucentymetrowych jamek. W rezerwacie znajduje się także wąwóz skalny
o wysokości do 10 m i długości ok. 150 m oraz pięć pseudokrasowych jakiń, z których największa (zwana Jaskinią Świętej Barbary) ma 18 m długości. Flora rezerwatu jest stosunkowo uboga, niemniej jednak mają tu swoje stanowiska gatunki roślin stosunkowo rzadko spotykane, zaś drzewostany buduje głównie sosna pospolita z niedużym udziałem gatunków liściastych. Duże nagromadzenie i różnorodność skałek piaskowcowych sprawia, że rezerwat ten stanowi jeden
z bardziej atrakcyjnych krajobrazowo i krajoznawczo obiektów geologicznych regionu święto-krzyskiego oraz jeden z ważniejszych pod względem naukowym w kraju.